Ariadne, 16 juni 2010
Vietnam , Thành ph H Chí Minh 34°

Toch nog ff een echte backpacker...

Hallo Hallo!

Ben ik weer! Mijn allerlaatste dag om precies te zijn! Vanavond zal ik namelijk terugvliegen naar Nederland! En wat zijn de laatste weken met name snel gegaan!! Ongelofelijk: “ Time flies when you’re having fun” is dan ook zeker van toepassing!

Maar nu dus het bijna laatste stukje van mijn reis! Zoals ik vorige keer beloofde, nu meer over Dalat!

Dit was mijn laatste stop op mijn trektocht van Noord naar Zuid Vietnam. Het dorpje zelf bestaat met name uit hotels. Maar je komt hier dan met name ook voor de omgeving. Aangezien het dorpje dus zoveel hotels bevatte, had ik een keer niet van te voren gekeken naar welk hotel ik zou gaan of wat dan ook gereserveerd (mede doordat ik in Nha Trang dus wat later thuis was dan gepland). Ja helaas was het dus voor de Vietnamezen hier het eerste weekend van hun zomervakantie en dan trekken ze dus massaal naar Dalat! Maar goed, een echte backpackerservaring dus toch nog voor mij! Tja, moet ik maar niet zeuren dat ik het niet goed genoeg doe dat backpacken, dan kan je het goed krijgen dus ook! Na in eerste instantie op zoek te zijn gegaan samen met twee jongere vietnamezen (was niet mijn idee), en we 20 hotels hadden gehad en het ook nog eens begon te regenen, besloot ik alleen verder te gaan! Ik houd namelijk van wat meer vaart dan zij blijkbaar en dacht dat ik meer kans had! Alhoewel, soms kreeg ik het idee dat ze mij aankeken, een buitenlander zagen die geen Vietnamees spreekt, en dan “full” zeiden. Anderen dachten dat ik ongelijk had, maar binnen een half uur werd mijn gelijk bewezen. Ik ging namelijk terug naar het reisbureautje om te vragen of ze mij konden helpen. Een ouder Engels stel die ik al in de bus had ontmoet, hadden dat ook net gedaan. Gelukkig was er een mannetje, moest een security guard voorstellen (hier meer een soort wijkagent), die zei dat hij wel iemand kon bellen. Hij kon voor 15 USD een kamer regelen, wel met eigen badkamer en ventilator. Aangezien ik allang chagrijnig en hopeloos was, nam ik het aanbod graag aan! Waarschijnlijk lekker afgezet maar goed! Vervolgens bracht hij mij op de motobike naar het hotel, wat overigens wel dichtbij de centrale markt was! En jahoor: dit was een hotel waar ik zelf binnen was geweest om te vragen of er een kamer was! Toch niet zo full dus!!
Maar goed, ik had binnen 1,5 uur een kamer gevonden (niet heel schoon, maar prima voor 2 nachtjes) en daardoor nog zo’n 2 uur de tijd om nog wat van de stad te zien voordat het donker werd. Eerst weer eens een pagode bekeken, de Linh Son pagode (wel mooi en niet toeristisch op dat moment). En daarna door, lopend, naar het Crazy House! Jammer dat de brug op mijn kaartje niet meer bestond, waardoor het enkele kilometers omlopen zou worden…Motobike dus maar! Het Crazy House is eigenlijk een hotel, maar op een zeer bijzondere manier vormgegeven: zo steekt er bijvoorbeeld door 1 deel een giraf door het huis, is een deel vormgegeven als grotten, een ander deel als een Indiase tipi. Ook de kamers van binnen zijn apart: een boom in je huis, of een kangoeroe met enge rode ogen…. Echt Crazy dus!
De volgende dag ben ik de Lang Biang Mountain Hiking Tour gaan doen. Eerst naar Lat Village, waar een oud mannetje uitleg gaf over zijn dorp, voor ons zong (uhm, hees krijste) en ons wat wijn gaf om 10.30u! Vervolgens op naar de berg natuurlijk. De gids zei dat het maar 600meter was, maar vertelde er niet echt duidelijk bij dat we niet over de gewone weg gingen, maar gewoon door het bos heen! Ik moet zeggen, we waren de enige gekken en het was wel geweldig! Een Vietnamees wilde het per se volbrengen, want hij had dat precies 40 jaar geleden ook gedaan! Af en toe ff op adem komen, maar we haalden de top! En toen, na ff rust, dezelfde weg naar beneden (veel sneller, maar wel af en toe uitglijden; oke niet dat ik dus de hele weg gewoon naar beneden ben gegleden en daardoor snel was .
’s Middags teruggekomen, besloot ik nog naar de Prenn Waterfal te gaan. Hier kan je namelijk olifant rijden en dat wilde ik graag doen. Hup, op naar dat toeristische ding! Meteen gestalkt door een Vietnamees met een enorme camera die je naar de olifanten brengt (struisvogel kon trouwens ook). De olifanten zagen er wel redelijk uit, maar wel met grote ketting om hun poten. Via een grote trap zo’n beest op en gaan met die olifant! Is erg raar en onstabiel om op zo’n beest te zitten: je had wat stokken die aan elkaar zaten om je vast te houden zeg maar). Echt superraar! En die stomme fotograaf maar: “lady, look at me”, Peace (doen ze hier in Azie allemaal op de foto). En toen de olifant ff lekker blaadjes wilde eten, kreeg hij slaag met een stok. Kan hij een dikke huid hebben, maar ik vond het echt verschrikkelijk!! Dat doe ik dus niet zomaar meer. En toen wilde die fotograaf dat ik alle 24 de foto’s die hij had gemaakt kocht! Wat een onzin, 1tje is toch voldoende? Maar dat deed hij niet! Nou dan niet, want ik heb er niet omgevraagd ! Dus geen goede fotootjes van Ari op een olifant!
De volgende dag was het tijd om terug te gaan naar Saigon om 7.45u. Ten minste, als er geen 3 Chinese meisjes waren die in de bus zaten, terwijl ze bij een andere organisatie hadden geboekt! En dan nog niet de bus uit willen ook; zelfs niet van hun plek af, want ze zouden die plekken speciaal hebben geboekt! De gids smeekte ons op een gegeven moment zelfs om hulp, anders zouden we mogelijk enkele uren vertraging krijgen! 1 meisje wilde echt de bus niet uit, en toen ze haar aanraakten, ging ze compleet uit haar dak gillend on’t touch me!! Ik heb ze nog gevraagd of ze niet konden meewerken, omdat er mogelijk mensen waren die ’s avonds hun vlucht in Saigon moesten halen (niet dus, maar ach leugentje om bestwil); maar ook dat hielp niet. Vervolgens hebben ze alle bagage uitgeladen, zodat iedereen zijn of haar bagage kon identificeren. Hun bagage zou dan overblijven en achter worden gelaten desnoods! Uiteindelijk is de politie erbij gekomen, in een wagentje die zo uit Mr Bean zou kunnen komen, en zijn ze ergens anders in de bus gaan zitten…maar ze mochten wel mee dus!
Ik was dus maandag gewoon in Saigon om met een stel (dik 200) Nederlanders in Number Five Bar te kijken naar de wedstrijd van Nederland! Ook Harry, Linda en Ron waren er natuurlijk ( Kirsten zit al in Nederland) en in de bar ontmoeten we nog 2 superleuke Nederlanders: Nick en Nathalie. Zij reizen in totaal zo’n 2 jaar rond en zijn nu al 9 maanden onderweg! Dus een maandje is geen probleem meer toch, he familie?? De goede uitslag hielp natuurlijk ook wel dat het erg gezellig was! En enorm heet, dus erna nog een heerlijk ijsje gegeten. Oja, en nog wat biertjes ed gedronken
Gisteren (dinsdag) heb ik nog mijn laatste tripje gemaakt, want ik wilde toch wel erg graag de Cu Chi tunnels zien: de tunnels die in de Vietnam Oorlog zijn gegraven. Heel toevallig gingen Nick en Nathalie ook gezellig mee! Eerst zijn we naar een hele aparte tempel gegaan: de Cao Dai. Dit is eigenlijk voor een samenstroming van allerlei religies, zoals het confucianisme, taoisme, etc. Het symbool is een oog, wat doet denken aan het Egyptische oog van Ra! We waren daar rond 12u, en dan wordt er gebeden. De mensen dragen verschillende kleuren: geel voor de oude caodaisten, wit voor de wat jongeren, rood voor confucianisme en blauw voor taoisme! Geeft een mooi kleurenplaatje!
’s Middags stonden de Cu Chi tunnels dus op het programma. Dit is een tunnelstelsel van ongeveer 200km, waar de Vietcong zich verschool tijdens de oorlog! Erg indrukwekkend. De gaten waarin ze verdwenen waren 40 bij 70 cm!! Zelf mochten we het ook proberen (dat gat was een beetje groter gemaakt)! Ik paste er echt net in met mijn vrouwelijke Westerse heupen! Ook door de tunnels een stukje gelopen/gekropen! En om het af te maken heb ik met een M1 geweer nog 2 kogels afgevuurd! Dat is echt heel raar! En wat een kabaal! Ondanks dat we oorbeschermers ophadden, ringden mijn oren nog! Moet je nagaan hoe dat in de oorlog is!!

Vanavond vlieg ik dus weer richting Nederland! Hoe het echt allerallerallerlaatste deel van mijn trip was horen jullie in mijn “conclusie’!!

Tot heel snel nu allemaal!

Xin Ciao!

Ari

PS: ik heb nog wat fotootjes bij mijn vorige verhaaltjes geplaatst. De laatste foto's van dit verhaal komen nog: mijn camera vond de hoge luchtvochtigheid in de tunnels reden om een lange slaap te gaan houden!

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl